زن و مرد ( 2 )

 

تمرکز اصلی کار خلقتِ خدا آدم است. آدم اولین انسان در باغ عدن است و هنگامی که تک و تنها است حکم خدا به او صادر میشود. او «تنها » است و این تنها بودن «نیکو » نیست. آدم حیوانات را نامگذاری میکند و اینچنین جایگاه آنها را در خلقت مشخص میسازد، اما برای او یاوری مناسب یافت نمیشود. خدا حوا را از دندۀ آدم خلق مینماید و او را نزد آدم میآورد. حوا یاوری است مناسب برای آدم، به همین خاطر آدم به مناسبت ملاقات با مکملِ خودش شادیکنان میسراید. حوا از همان جوهر آدم است ولی متمایز و متفاوت از او. نامی که آدم برای زن انتخاب میکند گویای آن وجه تمایز و تفاوت است. آن کسی که باید پدر و مادر خود را ترک کند مرد است نه مرد و زن با همدیگر(. مرد باید به زن خویش بپیوندد و اینچنین پیشقدم شود و خانوادهای جدید تشکیل دهد ) پیدایش 2:24 متی 5:19 مرقس 7:10

(باید گفت در این ماجرا جایگاهی که به مرد تعلق دارد متعلق به زن نیست. این بدان دلیل نیست که مرد مهمتر یا مبارکتر یا انسانتر از زن است، بلکه به لحاظ زمانی و از نظر روابط اولویت با مرد میباشد. خدا نخست مرد را خلق میکند) نکتۀ مهمی که اول تیموتائوس : 13:2 نیز به آن اشاره مینماید. (خدا فقط مرد را از خاک سِرشت) پیدایش7:2: (زن بعد از مرد، گرفته شده از مرد، و برای مرد خلق شد ) اول قرنتیان 11:7 (تا با هم آن اهدافی را به جا آورند که خدا ایشان را به آن منظور خلق نمود: بارور و کثیر شوند و زمین را پر سازند و بر آن تسلط یابند) پیدایش : ۸ (بدون وجود زن، مرد نمیتواند از عهدۀ این اهداف برآید. بدون وجود مرد، زن نیز نمیتواند کاری از پیش برد ) پیدایش :3:20؛ اول قرنتیان 11 :11 - 12