اشتیاق در دعا

توصیه می کنم به اهمیت «اشتیاق » در دعا توجه داشته باشید. لازم نیست انسان به منظور اثبات جدیت خود فریاد بزند، جیغ بکشد یا با صدای بلند دعا کند. اما اینکه صمیمی، با اشتیاق و پرشور دعا کنیم و طوری درخواست نماییم که گویی واقعاً به آنچه در حال انجامش هستیم علاقمندیم، کار دلپسندی است. چنین دعایی «دعای مشتاقانۀ ثمربخش »ای است که «بسیار سودمند » واقع م یگردد. این درسی است که با عبارات به کار رفته در کتاب مقدس دربارۀ دعا به ما آموخته م یشود و ناله کردن، کوبیدن،کشتی گرفتن، رنج بردن و جدّ و جهد کردن نام دارد. این همان درسی است که به وسیلۀ مثالهای کتاب مقدسی به ما یاد داده م یشود. یعقوب یکی از همین نمون هها است. او در فَنوئیل به فرشته گفت: «تا مرا برکت ندهی، تو را رها نکنم » )پیدایش ۳۲ : ۲۶ (. دانیال نمون های دیگر است. فقط ببینید او چگونه از خدا عاجزانه درخواست م یکند: «ای خداوند، بشنو! ای خداوند، بیامرز! ای خداوند استماع نموده به عمل آور. ای خدای من به خاطر خودت تأخیر منما » )دانیال ۹ : ۱۹ (. خداوند ما عیسی مسیح نمون های دیگر است. در خصوص وی اینطور نوشته شده: «و او در ایام بشریت خود، چونکه با فریاد شدید و اشکها نزد او که به رهانیدنش از موت قادر بود، تضرع و دعای بسیار نمود... » )عبرانیان ۵ : ۷(. افسوس که تضرعات بسیاری از ما هیچ شباهتی به تضرعات او ندارند! در واقع، در مقایسه با تضرعات وی چقدر بی روح و ولرم به نظر می رسند! خدا حقیقتاً به خیلی از ما می گوید: “تو واقعاً آنچه را که برایش دعا می کنی، نم یخواهی.”